Παρατηρήσεις & Σχόλια για την Αφρικανική Σκόνη

Το τελευταίο διάστημα, η Αφρικανική Σκόνη καταλαμβάνει μεγάλο μερίδιο δημοσιότητας. Οι μετεωρολόγοι διευκρινίζουν ότι «όσο έχουμε νοτιάδες, θα έχουμε μεταφορά αφρικανικής σκόνης» και μάλιστα το φαινόμενο θα εξακολουθήσει για μερικές εβδομάδες ακόμη, παρ’ όλο που ενδιάμεσα μπορεί να σημειώνονται ασθενείς βροχοπτώσεις 

ή μεταβολές στην κατεύθυνση των ανέμων.

     Βέβαια, η σημερινή (26 Μαρτίου 2018) εικόνα στην πρωτεύουσα μπορεί να μην δείχνει επιβάρυνση της ατμόσφαιρας ανάλογη με εκείνη που παρατηρείται στην Κρήτη ή τη νησιωτική Ελλάδα, αλλά παραμένει «θολή, μουντή και υποκίτρινη». Και έτσι, συνεχίζει να δίνει το έναυσμα σε δεκάδες προσεγγίσεις ή αναλύσεις, που πολλαπλασιάζονται τόσο στο διαδίκτυο, όσο και στον Τύπο ανεξάρτητα από το βαθμό της (όποιας) αξιοπιστίας τους.

Μαρούσι, 26 Μαρτίου 2018

Μαθαίνουμε, λοιπόν, ότι στη Σαχάρα και τις Υποσαχάριες Περιοχές της Αφρικής παρατηρείται σημαντική αύξηση με ιδιαίτερα ταχείς ρυθμούς της επέκτασης των έρημων  περιοχών σε βάρος των καλλιεργήσιμων εκτάσεων, αυξάνοντας τις ποσότητες της σκόνης που μπορούν να μεταφερθούν στην ατμόσφαιρα. Η ερημοποίηση αποτελεί μία από τις πιο δραματικές συνέπειες της κλιματικής αλλαγής και σχετίζεται άμεσα με τα ολοένα και συχνότερα επεισόδια εμφάνισης σκόνης στον ουρανό των χωρών της Μεσογείου.

Σύμφωνα με μετρήσεις που έγιναν κατά τη διάρκεια της τελευταίας πενταετίας  στην Αθήνα και τη Χαλκιδική, η σκόνη που ταξιδεύει από την Αφρική μεταφέρει στη χώρα μας μια σειρά από επικίνδυνα βαρέα μέταλλα και τοξικές ουσίες, όπως είναι ο μόλυβδος, ο ψευδάργυρος, το χρώμιο, το μαγγάνιο, ο χαλκός, το αρσενικό, ο σίδηρος και το νικέλιο, και μάλιστα σε σημαντικά υψηλές συγκεντρώσεις. Οι αιτίες για την αυξημένη περιεκτικότητα σε βαρέα μέταλλα της φυσικής σκόνης που προέρχεται από τη Σαχάρα είναι πολλαπλές και συνδέονται με την αύξηση της ρυπογόνου δραστηριότητας στις χώρες της Βόρειας Αφρικής: εκρηκτική αύξηση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης από την κυκλοφορία οχημάτων, ανεξέλεγκτες χωματερές καύσης απορριμμάτων, εκτεταμένη πολεμική δραστηριότητα σε αρκετές περιοχές με βομβαρδισμούς κ.ά.

     Οι δυνητικά τοξικές ουσίες ενσωματώνονται στα σωματίδια της αφρικανικής σκόνης και είναι χαρακτηριστικό ότι όσο μικρότερα είναι τα σωματίδια αυτά, τόσο ευνοείται η διείσδυση ρυπογόνων ουσιών στο εσωτερικό τους. Αρκετό ποσοστό από τα βαρύτερα και μεγαλύτερα σωματίδια της σκόνης καθιζάνουν στη διάρκεια της διαδρομής τους βορειότερα από τη Σαχάρα, με αποτέλεσμα τα σωματίδια της αφρικανικής σκόνης που φτάνουν στην Ελλάδα είναι τελικά τα μικρότερα και τα ελαφρύτερα.

Τις τελευταίες εβδομάδες που το φαινόμενο της σκόνης εντάθηκε με τη βοήθεια και των μετεωρολογικών συνθηκών, υπήρξαν διαβεβαιώσεις που παρείχαν οι ειδικοί ότι «η σκόνη αυτή δεν είναι πολύ κοντά στο έδαφος και έχει πολλά σωματίδια που είναι μεγάλα, αλλά λιγότερο επικίνδυνα». Μαθαίνουμε ακόμη πως «σύμφωνα με τις ειδικές μετρήσεις από την παρακολούθηση και καταγραφή των αιωρούμενων σωματιδίων, οι τιμές τους είναι μεν αυξημένες, αλλά εντός των ορίων που έχουν θεσπιστεί». Συνεπώς, «υπάρχει μία επιβάρυνση, αλλά η βασική ποσότητα των σωματιδίων είναι ψηλά στην ατμόσφαιρα και στο έδαφος φθάνει μόνο ένα ποσοστό τους». Σε τελική ανάλυση, η αφρικανική σκόνη στη χώρα μας «είναι περισσότερο ένα οπτικό φαινόμενο, με την έννοια ότι δημιουργεί μία σκιά, παρά κάτι το οποίο φθάνει στο επίπεδο που ζούμε εμείς».

  Από την άλλη πλευρά, το ίδιο διάστημα γίναμε μάρτυρες πολλαπλών αναφορών για αύξηση του αριθμού των ασθενών που επισκέπτονται ιατρεία και Νοσοκομεία, και έχει καταγραφεί ότι «σε ημέρες με έντονες συγκεντρώσεις σκόνης αυξάνονται οι εισαγωγές στα νοσοκομεία με ασθενείς που αντιμετωπίζουν αναπνευστικά και καρδιολογικά προβλήματα». Μόλις σήμερα ειπώθηκε από ακαδημαϊκά χείλη πως «είναι μάλλον περιορισμένες οι επιπτώσεις στην υγεία από την αφρικανική σκόνη που έχει σκεπάσει τον αττικό ουρανό, καθώς το νέφος αυτό δεν έχει την τοξικότητα που έχει το νέφος της πόλης και το οποίο είναι βλαπτικό». Έτσι, «οι άνθρωποι που δεν ανήκουν στις λεγόμενες ευπαθείς ομάδες και δεν έχουν χρόνια προβλήματα υγείας, δεν διατρέχουν ιδιαίτερο κίνδυνο».

ΣΑΝ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΑ ΔΕΝ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ
ΤΑ ΣΩΜΑΤΙΔΙΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΗΜΕΡΑ ;

Σε αυτό το πλαίσιο, αξίζει τον κόπο να δούμε ορισμένα πραγματικά στοιχεία και τεκμήρια, πριν καταλήξουμε σε συμπεράσματα… 

1. Το Τμήμα Ποιότητας Ατμόσφαιρας του Υπουργείου Περιβάλλοντος & Ενέργειας (http://www.ypeka.gr/Default.aspx?tabid=492&language=el-GR) έχει εγκαταστήσει από το 2001 το Εθνικό Δίκτυο Παρακολούθησης Ατμοσφαιρικής Ρύπανσης [ΕΔΠΑΡ] και λειτουργεί δίκτυο σταθμών στην περιοχή Αττικής, μεταξύ των οποίων και στον Πειραιά. Η μέτρηση των ρύπων γίνεται σε συνεχή βάση καθ’ όλη τη διάρκεια του 24ώρου, ενώ ο χρόνος απόκρισης των αυτομάτων αναλυτών είναι της τάξης του ενός λεπτού. Με ένα μικροεπεξεργαστή, που βρίσκεται σε κάθε αυτόματο σταθμό και που είναι συνδεδεμένος με τους αυτόματους αναλυτές, υπολογίζονται κάθε ώρα οι μέσες ωριαίες τιμές ρύπανσης. Οι τιμές αυτές μεταβιβάζονται στον κεντρικό υπολογιστή της Υπηρεσίας, και με αυτό τον τρόπο είναι δυνατή η συνεχής παρακολούθηση των επιπέδων της  ατμοσφαιρικής ρύπανσης σε κάθε περιοχή. Οι μετρούμενοι ρύποι είναι : Μονοξείδιο του Άνθρακα (CO), Οξείδια του Αζώτου (ΝΟ,NO₂), Όζον (O₃), Διοξείδιο του Θείου (SO₂), Βενζόλιο (C₆H₆) και Αιωρούμενα Σωματίδια (ΑΣ₁₀–ΑΣ_2,5) με διάμετρο από 2,5 έως και 10μm, δηλαδή από 2½ μέχρι 10 εκατομμυριοστά του μέτρου.

     Στο ημερήσιο δελτίο τιμών ατμοσφαιρικής ρύπανσης που εκδόθηκε για περιοχές της Αττικής σήμερα Δευτέρα 26 Μαρτίου 2018, επισημαίνεται ότι «σύμφωνα με τις πρωινές μετρήσεις η ατμοσφαιρική ρύπανση κυμάνθηκε σε χαμηλά επίπεδα για τους αέριους ρύπους, ενώ τα αιωρούμενα σωματίδια κυμάνθηκαν σε πολύ υψηλά επίπεδα λόγω πολύ έντονης μεταφοράς σκόνης από τη Σαχάρα. Την Παρασκευή 23 Μαρτίου 2018 για τα αιωρούμενα σωματίδια PM₁₀ (με διάμετρο έως 10μm), η μέση 24ωρη τιμή κυμάνθηκε από 25 μg/m³ στο σταθμό Ν. Σμύρνης μέχρι 36 μg/m³ στο σταθμό Πειραιά». Για τη μέτρηση των σωματιδίων ΡΜ₁₀ δεν έχει θεσπισθεί όριο συναγερμού, αλλά η τιμή των 50 μg/m³ θεωρείται οριακή και θα πρέπει να μην υπερβαίνεται περισσότερες από 35 φορές το χρόνο (http://env.ypeka.gr/deltia/). Αξίζει να σημειωθεί ότι οι αντίστοιχες τιμές για τα σωματίδια PM₁₀ στον Πειραιά προχθές ήταν 153 μg/m³ και στο Κορωπί σήμερα έφθασαν τα 57 μg/m³ , δηλαδή συναγωνίζονται επαξίως (αν δεν υπερβαίνουν) τις εξαιρετικά υψηλές τιμές που καταγράφηκαν στην Κρήτη…

Μάταλα Κρήτης, 23 Μαρτίου 2018

2.    Τα αιωρούμενα σωματίδια που ταξιδεύουν με την Αφρικανική Σκόνη μέχρι τα μέρη μας είναι τελικά τα μικρότερα και ελαφρύτερα, και δεν περιορίζονται στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας, όπως δείχνουν οι μετρήσεις στους σταθμούς εδάφους. 

Αντίθετα, «εμπλουτίζονται» σε τοξικές ουσίες και επικίνδυνα βαρέα μέταλλα τόσο στις χώρες που διέρχονται κατά τη μεταφορά τους, όσο και στις περιοχές με σημαντική ρύπανση από μέσα μεταφοράς, βιομηχανικά απόβλητα, χώρους διαχείρισης απορριμμάτων κ.ο.κ. 

     Με τον τρόπο αυτό, στο διάστημα της «επιδρομής» της αφρικανικής σκόνης προκύπτει σημαντικός κίνδυνος για την υγεία του πληθυσμού – πρωτίστως για τους χρονίως πάσχοντες από αναπνευστικά και καρδιολογικά νοσήματα. Η αυξημένη επισκεψιμότητα στα ιατρεία μας τις τελευταίες 2-3 εβδομάδες επιβεβαιώνει την παρατήρηση αυτή για τις συνέπειες της σκόνης στην ατμόσφαιρα σε συνδυασμό με τις ευμετάβλητες καιρικές συνθήκες.

3.    Τα σωματίδια της αφρικανικής σκόνης που μεταφέρουν επιβλαβείς ή και τοξικές ουσίες, εισέρχονται στο αναπνευστικό σύστημα και μπορούν να προκαλέσουν διάφορες διαταραχές, με την προϋπόθεση ότι η διάμετρός τους είναι μικρότερη από 10μm, ώστε να διέλθουν από τους στενούς κεντρικούς και περιφερικούς αεραγωγούς και να επιδράσουν στους πνεύμονες.  Επιπρόσθετα, διάμετρος της τάξης αυτής διευκολύνει την διείσδυση δυνητικά τοξικών μετάλλων, που ούτως ή άλλως αφθονούν στην ατμόσφαιρα των μεγάλων πόλεων.

     Η επιβάρυνση του αναπνευστικού αφορά πρωτίστως στους πάσχοντες από χρόνιες πνευμονοπάθειες, όπως είναι το Άσθμα και η Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ). Πρόκειται για ένα ποσοστό περίπου 15-20% του συνολικού πληθυσμού των ενηλίκων στη χώρα μας, οι οποίοι μάλιστα συχνά πάσχουν και από άλλες παθήσεις του καρδιαγγειακού συστήματος, σακχαρώδη διαβήτη, υπέρταση κ.ά., με αποτέλεσμα να διατρέχουν ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο.

Αυξημένη θεωρείται και η ευαισθησία που έχουν στα αιωρούμενα σωματίδια της σκόνης οι ηλικιωμένοι και τα μικρά παιδιά, καθώς επίσης και όλοι όσοι διαβιούν σε κακές συνθήκες ή έχουν χαμηλό κοινωνικο – οικονομικό επίπεδο με περιορισμένη πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Το ίδιο ισχύει και για τους εργαζόμενους σε επιβαρυμένο με σκόνες, καπνούς, τοξικές ουσίες κλπ. και εν γένει ανθυγιεινό περιβάλλον εργασίας.

     Αντίθετα, για τους υγιείς, μη καπνιστές φαίνεται ότι το πρόβλημα της αφρικανικής σκόνης είναι μάλλον αμελητέο και δεν ξεπερνά το πλαίσιο αυτού που ονομάστηκε «οπτικό φαινόμενο».

4.    Η εισπνοή των σωματιδίων της Αφρικανικής Σκόνης, ιδιαίτερα από βαρείς καπνιστές και άτομα με χρόνιες πνευμονοπάθειες, μπορεί να προκαλέσει επιδείνωση του Άσθματος και της Χρόνιας Αποφρακτικής Πνευμονοπάθειας. Πρόκειται για την πιο συχνή εικόνα ασθενών που βλέπουμε στα πνευμονολογικά ιατρεία το τελευταίο διάστημα.

Η επιδείνωση αυτή αναφέρεται και ως Παρόξυνση του Άσθματος ή της ΧΑΠ και εκδηλώνεται με σημαντική δύσπνοια που μπορεί να μεταβάλλεται στη διάρκεια της ημέρας, έντονο βήχα με απόχρεμψη κιτρινωπών ή σκουρόχρωμων πτυέλων, αίσθημα σύσφιξης («πλάκωμα» ή «βάρος» στο στήθος) και κυρίως με περιορισμό της καθημερινής δραστηριότητας και δυσκολία στην εκτέλεση των τυπικών εργασιών ή στην αυτοεξυπηρέτησή τους. Σημειωτέον ότι διανύουμε την άνοιξη, εποχή έξαρσης του Άσθματος ανεξάρτητα από την επιβάρυνση που προκαλεί η Αφρικανική Σκόνη.

5.    Στους χρονίως πάσχοντες και τις ευπαθείς ομάδες των ηλικιωμένων και των παιδιών, όπως και στους καπνιστές και τους εργαζόμενους σε δυσμενείς συνθήκες εργασίας, η εισπνοή των σωματιδίων της Αφρικανικής Σκόνης μπορεί να οδηγήσει στο λεγόμενο εισπνευστικό τραύμα. Πρόκειται για μια παθολογική κατάσταση που στη συντριπτική πλειοψηφία των ασθενών παρουσιάζεται με τις συνηθισμένες εκδηλώσεις γριππώδους ή ιογενούς συνδρομής, δηλαδή με αδιαθεσία, κακουχία, ενδεχομένως βήχα που επιμένει και δεκατική πυρετική κίνηση. Τα συμπτώματα αυτά κατά κανόνα αυτοπεριορίζονται και υποχωρούν σε διάστημα λίγων ημερών, χωρίς να επιβαρύνουν ιδιαίτερα τον πάσχοντα.

     Σε άλλες περιπτώσεις, μπορεί να προκληθεί μια κατάσταση γνωστή ως Πυρετός από Εισπνοή που αποτελεί ένα μη αλλεργικό, μη λοιμώδες γριπποειδές σύνδρομο, το οποίο εκδηλώνεται όταν τα εισπνεόμενα σωματίδια σκόνης περιλαμβάνουν μέταλλα όπως ο υδράργυρος,  οργανικές τοξικές ουσίες αγροτικής ή βιολογικής προέλευσης με μικροοργανισμούς ή καπνούς από καύση πολυμερών και πλαστικών. Ενδέχεται των συμπτωμάτων να προηγείται ένα διάστημα 4-8 ωρών με ερεθισμό των ματιών ή των αεραγωγών, ενώ τα συμπτώματα αφορούν σε πυρετό, βήχα, ρίγος, πονοκέφαλο, μυαλγίες και ναυτία, σπανιότερα με δύσπνοια.

    Σε πολύ μικρό ποσοστό ασθενών που εκτίθενται σε σωματίδια σκόνης με μεγάλες συγκεντρώσεις τοξικών ουσιών και βαρέων μετάλλων, ιδίως όταν σε αυτά περιέχονται αμμωνία, χλωρίνη, φορμαλδεΰδη και οξείδια του θείου που εισδύουν βαθειά στους αεραγωγούς, μπορεί να προκληθεί οξύ εισπνευστικό τραύμα ή ακόμα και οξεία χημική πνευμονία. Πρόκειται για σοβαρότερες καταστάσεις που επιπλέκονται με δομικές αλλαγές του αναπνευστικού συστήματος και προκαλούν αναδιαμόρφωση των αεραγωγών και του πνευμονικού παρεγχύματος. Η κλινική εικόνα είναι βαρύτερη και μπορούν να οδηγήσουν σε εμφάνιση και εγκατάσταση Βρογχικού Άσθματος σε άτομα χωρίς προηγούμενο ιστορικό αποφρακτικής πνευμονοπάθειας.

6.    Η συχνότερη κουβέντα που ακούγεται αυτές τις ημέρες στα ιατρεία είναι «τι μπορώ να κάνω για να αντιμετωπίσω τον κίνδυνο για την υγεία μου από την αφρικανική σκόνη;». Σε γενικές γραμμές, η κλινική εικόνα είναι ήπια, ακόμη και όταν αυξάνονται κατά πολύ οι συγκεντρώσεις των σωματιδίων της σκόνης και η περιεκτικότητά τους σε επιβλαβείς ουσίες. Θα χρειαστούν απλά υποστηρικτικά μέτρα και στην πλειοψηφία των περιπτώσεων οι ενοχλήσεις θα υποχωρήσουν σε σύντομο διάστημα. Οι πάσχοντες από Άσθμα και ΧΑΠ θα πρέπει να καθοδηγηθούν από τον Πνευμονολόγο τους στην ορθή χρήση της αγωγής συντήρησης και ενδεχόμενα να αυξήσουν την ανακουφιστική τους αγωγή εάν κριθεί σκόπιμο.

Για το σύνολο του πληθυσμού, συνιστάται να περιορισθεί η έκθεση στην Αφρικανική Σκόνη : παραμονή στο σπίτι (εάν δεν υπάρχει σημαντικός λόγος για να βγουν έξω), σε καλά αεριζόμενους και κλιματιζόμενους χώρους. Τα σωστά συντηρημένα κλιματιστικά και οι ιονιστές ατμόσφαιρας – είτε ως αυτόνομες συσκευές, είτε ως ενσωματωμένες σε αφυγραντήρες, μπορούν να βοηθήσουν.  

Οι ευπαθείς ομάδες των παιδιών, των ηλικιωμένων και των επαγγελματικά εκτεθειμένων θα ήταν καλό να αποφύγουν να κυκλοφορούν έξω από το σπίτι όταν η σκόνη είναι έντονη (και ιδιαίτερα σε περιοχές με αυξημένη κυκλοφορία), να χρησιμοποιούν μάσκα ή μαντίλι για να αποφεύγουν την εισπνοή επιβλαβών ουσιών και να αναπνέουν από τη μύτη και όχι από το στόμα, προκειμένου να παγιδεύουν στις ρινικές κοιλότητες μεγαλύτερο ποσοστό σωματιδίων σκόνης. Είναι σημαντικό, επίσης, να γίνεται τακτική λήψη της ενδεδειγμένης φαρμακευτικής αγωγής σύμφωνα με τις οδηγίες των θεραπόντων ιατρών, να αποφεύγεται η καταπόνηση και να λαμβάνονται τα κατάλληλα υγιεινο-διατητικά μέτρα για την ενίσχυση της άμυνας του οργανισμού. Τέλος, έχει ιδιαίτερη αξία να υπενθυμίζεται η καθοριστική σημασία που έχει η διακοπή του καπνίσματος για όλο ανεξαιρέτως τον πληθυσμό.

7.    Οι ασθενείς με χρόνιες πνευμονοπάθειες (Άσθμα, Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια) και με συστηματικές παθήσεις που προσβάλλουν και το Αναπνευστικό Σύστημα (Σαρκοείδωση, Ρευματοειδής Αρθρίτιδα, Πνευμονική Υπέρταση, Καρδιαγγειακές Παθήσεις κ.ά.) θα πρέπει να παραμένουν στο σπίτι, ιδιαίτερα τις ημέρες που οι μετεωρολογικές συνθήκες ευνοούν τη μεταφορά και συσσώρευση Αφρικανικής Σκόνης. Είναι χρήσιμο για τα άτομα αυτά να αποφεύγουν τη σωματική εργασία, την καταπόνηση και τη φυσική άσκηση, επειδή διευκολύνουν την εισπνοή μεγαλύτερων ποσοτήτων επιβλαβών σωματιδίων. Σε συνεννόηση με τον Πνευμονολόγο, οι χρόνιοι πνευμονοπαθείς πρέπει να ακολουθούν συστηματικά και  πλήρως τη φαρμακευτική αγωγή τους και να λαμβάνουν τα προληπτικά και θεραπευτικά μέτρα που τους έχουν υποδειχθεί. Σε περίπτωση που εμφανισθούν συμπτώματα όπως δύσπνοια, βήχας, «βάρος» ή πόνος στο στήθος, συριγμός κ.ά., οι ασθενείς αυτοί οφείλουν να  ενημερώνουν αμέσως τον Πνευμονολόγο τους και να χρησιμοποιούν τις ανακουφιστικές θεραπείες που τους έχουν υποδειχθεί._

Ρύπανση - Η έκθεση σε μολυσμένο αέρα, νερό και έδαφος σκοτώνουν 15 φορές περισσότερο από τον πόλεμο και όλες τις μορφές βίας & 3 φορές περισσότερο από το AIDS, τη Φυματίωση και την Ελονοσία.

Η ρύπανση είναι η μεγαλύτερη στον κόσμο περιβαλλοντική αιτία ασθενειών και πρόωρων θανάτων. Ευθύνεται για τρεις φορές περισσότερους θανάτους από το AIDS, τη φυματίωση και την ελονοσία, και σχεδόν 15 φορές περισσότερους θανάτους από τον πόλεμο και όλες τις μορφές βίας.  

© 2017 Mount Sinai Health System / The Lancet

Η έκθεση σε μολυσμένο αέρα, νερό και έδαφος σκοτώνουν περισσότερους ανθρώπους σε σύγκριση με τη διατροφή με υψηλή περιεκτικότητα σε αλάτι (νάτριο), την παχυσαρκία, το αλκοόλ, τα οδικά ατυχήματα ή τον υποσιτισμό παιδιών και μητέρων. Είναι επίσης υπεύθυνη για τρεις φορές περισσότερους θανάτους από το AIDS, τη φυματίωση και την ελονοσία, και σχεδόν 15 φορές περισσότερους θανάτους από τον πόλεμο και όλες τις μορφές βίας.

Σχεδόν το 92% των θανάτων που σχετίζονται με τη ρύπανση συμβαίνουν σε χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος. Τα παιδιά αντιμετωπίζουν τους υψηλότερους κινδύνους, διότι μικρές εκθέσεις σε χημικές ουσίες στη διάρκεια της ενδομήτριας ζωής και στην πρώιμη παιδική ηλικία μπορούν να προκαλέσουν δια βίου ασθένεια, αναπηρία, πρόωρο θάνατο, καθώς και μειωμένη δυνατότητα μάθησης και εργασίας.

Η ατμοσφαιρική ρύπανση και η κλιματική αλλαγή συνδέονται στενά και μοιράζονται κοινές λύσεις. Η καύση ορυκτών καυσίμων σ χώρες με υψηλότερα εισοδήματα και η καύση βιομάζας σε χώρες με χαμηλότερα εισοδήματα αντιπροσωπεύουν το 85% της ατμοσφαιρικής ρύπανσης από σωματίδια.

Σημαντικοί παράγοντες εκπομπής διοξειδίου του άνθρακα είναι οι σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής με καύση άνθρακα, η χημική βιομηχανία, ορυχεία και οχήματα.

Η επιτάχυνση της μετάβασης σε καθαρότερες πηγές ενέργειας θα μειώσει την ατμοσφαιρική ρύπανση και θα βελτιώσει την ανθρώπινη και την πλανητική υγεία.

Η αντιμετώπιση της ρύπανσης παραμελείται από τις χρηματοδοτικές υπηρεσίες παγκοσμίως.

Το κόστος της αδράνειας είναι υψηλό, ενώ οι λύσεις θα μπορούσαν να αποφέρουν τεράστια οικονομικά οφέλη. Οι απώλειες πρόνοιας που οφείλονται στη ρύπανση εκτιμώνται σε 4,6 τρισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο – περίπου 6,2% της παγκόσμιας οικονομικής παραγωγής. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι επενδύσεις στον έλεγχο της ρύπανσης επέστρεψαν 200 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως από το 1980 (σύνολο 6 τρισεκατομμυρίων δολαρίων).

Ο ισχυρισμός ότι ο έλεγχος της ρύπανσης καταπνίγει την οικονομική ανάπτυξη και ότι οι φτωχές χώρες πρέπει να μολύνουν για να αναπτυχθούν είναι ψευδής.

Μπορούμε όλοι να βοηθήσουμε να κάνουμε τη διαφορά.

Οι κυβερνήσεις μπορούν να ενσωματώσουν στο σχεδιασμό τους την αναζήτηση παραγόντων ρύπανσης και να αναπτύξουν στρατηγικές ελέγχου. Μπορούν να  ζητήσουν βοήθεια από τις υπηρεσίες αναπτυξιακής βοήθειας. Μπορούν να σχεδιάσουν και να εφαρμόσουν προγράμματα που μειώνουν τη ρύπανση και σώζουν ζωές. Μπορούν να τερματίσουν τις κρατικές επιδοτήσεις και τις φορολογικές  ελαφρύνσεις για ρυπογόνους κλάδους.

Οι διεθνείς δωρητές, τα ιδρύματα, οι επαγγελματίες του τομέα της υγείας και οι πολίτες πρέπει να δώσουν προτεραιότητα στη χρηματοδότηση των σχεδίων αντιμετώπισης της ρύπανσης, των παρεμβάσεων και της έρευνας. Οι άνθρωποι που επηρεάζονται από τη ρύπανση μπορούν να έχουν πρόσβαση σε δεδομένα που σχετίζονται με τοξικές εκθέσεις στην περιοχή τους, επισκεπτόμενοι την ιστοσελίδα  www.pollution.org

___________________________________________________________________________

Pollution is the world’s largest environmental cause of disease and premature death.

Exposures to contaminated air, water and soil kill more people than a high-sodium diet, obesity, alcohol, road accidents, or child and maternal malnutrition. They are also responsible for three times as many deaths as AIDS, tuberculosis, and malaria combined, and for nearly 15 times as many deaths as war and all forms of violence.

Nearly 92 percent of pollution-related deaths occur in low-income and middle-income countries. Children face the highest risks because small exposures to chemicals in utero and in early childhood can result in lifelong disease, disability, premature death, as well as reduced learning and earning potential.

Air pollution and climate change are closely linked and share common solutions.

Fossil fuel combustion in higher-income countries and the burning of biomass in lower-income countries accounts for 85 percent of airborne particulate pollution.

Major emitters of carbon dioxide are coal-fired power plants, chemical producers, mining operations, and vehicles.

Accelerating the switch to cleaner sources of energy will reduce air pollution and improve human and planetary health.

Pollution is neglected by funding agencies worldwide.

The cost of inaction is high, while solutions yield enormous economic gains. Welfare losses due to pollution are estimated at $4.6 trillion per year — 6.2 percent of global economic output. In the United States, investment in pollution control has returned $200 billion each year since 1980 ($6 trillion total).

The claim that pollution control stifles economic growth and that poor countries must pollute to grow is false.

We can all help to make a difference. Governments can integrate pollution challenges and control strategies into planning processes. Ask for support from development assistance agencies. Design and implement programs that reduce pollution, and save lives. End government subsidies and tax breaks for polluting industries.

International donors, foundations, health professionals, and individuals should prioritize funding for pollution planning, interventions, and research. People affected by pollution can review data related to toxic exposures in their neighborhood and connect with help by visiting www.pollution.org                                                                         © 2017 Mount Sinai Health System

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ 2017

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ 2017

Προτεραιότητα στο Βάδισμα, το Ποδήλατο
& τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς

Πρόσεξε τα Πνευμόνια σου σαν τα Μάτια σου

ΠΡΟΣΕΞΕ ΤΑ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ ΣΟΥ ΣΑΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ

Μια ενημερωτική καμπάνια της Ελληνικής Πνευμονολογικής Εταιρείας, 

με στόχο την ευαισθητοποίηση του κοινού στην αντιμετώπιση των αναπνευστικών συμπτωμάτων.

http://prosexetapnevmoniasou.gr/

Medscape Young Physicians Compensation Report 2016

Πώς συγκρίνεται η ετήσια αποζημίωση για νέους (κάτω από την ηλικία των 40 ετών) ιατρούς με εκείνη των πιο έμπειρων ιατρών στις Η.Π.Α. σε 26 ειδικότητες ?

(δημοσιεύεται στην  ακόλουθη ιστοσελίδα http://www.medscape.com/features/slideshow/young-physician-compensation-report?src=soc_fb_160908-pm_mscpmrk_ss_physcomp#page=1)

Το Medscape Young Physicians Compensation Report 2016 ερεύνησε σχεδόν 19.200 ιατρούς, από τους οποίους οι 4.162 ήταν κάτω των 40 ετών. Αυτή η έρευνα καταγράφει τις διαφορές μεταξύ των νεώτερων και πιο ηλικιωμένων ιατρών, όχι μόνο σε θέματα που αφορούν τις απολαβές από την εργασία τους, αλλά και στο ποσοστό ικανοποίησης από το επάγγελμά τους.

Οι ιατροί κλήθηκαν στη συγκεκριμένη έρευνα να αποκαλύψουν την ετήσια αποζημίωσή τους από την περίθαλψη ασθενών, που περιλαμβάνει για τους  μισθωτούς ιατρούς μισθό, επιδόματα bonus και κέρδη από εισφορές και μερίσματα. Για τους συνεργάτες (ελευθεροεπαγγελματίες) ιατρούς, στην ετήσια αποζημίωση ανήκουν τα κέρδη μετά φόρων και έξοδα της επιχείρησης που εκπίπτουν, χωρίς να αθροίζεται ο φόρος εισοδήματος.

Η έκθεση για το 2016 κατέδειξε ότι μεταξύ των ιατρών ηλικίας έως 40 ετών, οι υψηλότερες ετήσιες αποζημιώσεις ήταν για τους ορθοπεδικούς ($ 329.000), τους δερματολόγους ($ 312.000) και τους αναισθησιολόγους ($ 309.000), όταν οι πνευμονολόγοι έλαβαν $ 246.000 και κυμάνθηκαν περί τον μέσο όρο.

Στο σύνολο των ιατρών με ηλικία άνω των 40 ετών,  οι υψηλότερες ετήσιες αποζημιώσεις ήταν για τους ορθοπεδικούς ($ 479.000), τους  πλαστικούς χειρουργούς ($ 384.000) και τους ακτινολόγους ($ 405.000), ενώ οι μεγαλύτεροι σε ηλικία πνευμονολόγοι έλαβαν $ 45.000 επιπλέον σε σχέση με τους νεώτερους και συνολικά $ 291.000

Γενικά, οι ειδικότητες με τις υψηλότερες απολαβές περιλαμβάνουν τους  ορθοπεδικούς, τους καρδιολόγους και τους δερματολόγους.

Μικροβιακή Αντοχή στα Αντιβιοτικά

Scientists film bacteria’s maneuvers as they become impervious to drugs
[Αναδημοσίευση από το HARVARD Gazette - Σύνδεσμος, Courtesy of Harvard Medical School and Technion]

Ιn a creative stroke inspired by Hollywood wizardry, scientists from Harvard Medical School and Technion-Israel Institute of Technology have designed a simple way to observe how bacteria move as they become impervious to drugs.

The experiments, described in the Sept. 9 issue of Science, are thought to provide the first large-scale glimpse of the maneuvers of bacteria as they encounter increasingly higher doses of antibiotics and adapt to survive — and thrive — in them. To do so, the team constructed a 2-by-4 foot petri dish and filled it with 14 liters of agar, a seaweed-derived jellylike substance commonly used in labs to nourish organisms as they grow.

To observe how the bacterium Escherichia coli adapted to increasingly higher doses of antibiotics, researchers divided the dish into sections and saturated them with various doses of medication. The outermost rims of the dish were free of any drug. The next section contained a small amount of antibiotic — just above the minimum needed to kill the bacteria — and each subsequent section represented a 10-fold increase in dose, with the center of the dish containing 1,000 times as much antibiotic as the area with the lowest dose.

Over two weeks, a camera mounted on the ceiling above the dish took periodic snapshots that the researchers spliced into a time-lapsed montage. The result? A powerful, unvarnished visualization of bacterial movement, death, and survival; evolution at work, visible to the naked eye. A cinematic approach to drug resistance. 

The device, dubbed the Microbial Evolution, and Growth Arena (MEGA) plate, represents a simple, and more realistic, platform to explore the interplay between space and evolutionary challenges that force organisms to change or die, the researchers said.

“We know quite a bit about the internal defense mechanisms bacteria use to evade antibiotics, but we don’t really know much about their physical movements across space as they adapt to survive in different environments,” said study first author Michael Baym, a research fellow in systems biology at HMS.

The researchers caution that their giant petri dish is not intended to perfectly mirror how bacteria adapt and thrive in the real world and in hospital settings, but it does mimic the real-world environments bacteria encounter more closely than traditional lab cultures can. This is because, the researchers say, in bacterial evolution, space, size, and geography matter. Moving across environments with varying antibiotic strengths poses a different challenge for organisms than they face in traditional lab experiments that involve tiny plates with homogeneously mixed doses of drugs.

A cinematic inspiration

The invention was borne out of the pedagogical necessity to teach evolution in a visually captivating way to students in a graduate course at HMS. The researchers adapted an idea from, of all places, Hollywood.

Senior study investigator Roy Kishony, of HMS and Technion, had seen a digital billboard advertising the 2011 film “Contagion,” a grim narrative about a deadly viral pandemic. The marketing tool was built using a giant lab dish to show hordes of painted, glowing microbes creeping slowly across a dark backdrop to spell out the title of the movie.

“This project was fun and joyful throughout,” Kishony said. “Seeing the bacteria spread for the first time was a thrill. Our MEGA plate takes complex, often obscure, concepts in evolution, such as mutation selection, lineages, parallel evolution, and clonal interference, and provides a visual, seeing-is-believing demonstration of these otherwise vague ideas. It’s also a powerful illustration of how easy it is for bacteria to become resistant to antibiotics.”

Co-investigator Tami Lieberman says the images spark the curiosity of lay and professional viewers alike.

“This is a stunning demonstration of how quickly microbes evolve,” said Lieberman, who was a graduate student in the Kishony lab at the time of the research and is now a postdoctoral research fellow at MIT. “When shown the video, evolutionary biologists immediately recognize concepts they’ve thought about in the abstract, while nonspecialists immediately begin to ask really good questions.”

Bacteria on the move

Beyond providing a telegenic way to show evolution, the device yielded some key insights about the behavior of bacteria exposed to increasing doses of a drug. Some of them are:

• Bacteria spread until they reached a concentration (antibiotic dose) in which they could no longer grow.
• At each concentration level, a small group of bacteria adapted and survived. Resistance occurred through the successive accumulation of genetic changes. As drug-resistant mutants arose, their descendants migrated to areas of higher antibiotic concentration. Multiple lineages of mutants competed for the same space. The winning strains progressed to the area with the higher drug dose, until they reached a drug concentration at which they could not survive.
• Progressing sequentially through increasingly higher doses of antibiotic, low-resistance mutants gave rise to moderately resistant mutants, eventually spawning highly resistant strains able to fend off the highest doses of antibiotic.
• Ultimately, in a dramatic demonstration of acquired drug resistance, bacteria spread to the highest drug concentration. In the span of 10 days, bacteria produced mutant strains capable of surviving a dose of the antibiotic trimethoprim 1,000 times higher than the one that killed their progenitors. When researchers used another antibiotic — ciprofloxacin — bacteria developed 100,000-fold resistance to the initial dose.
• Initial mutations led to slower growth — a finding that suggests bacteria adapting to the antibiotic aren’t able to grow at optimal speed while developing mutations. Once fully resistant, such bacteria regained normal growth rates.
• The fittest, most resistant mutants were not always the fastest. They sometimes stayed behind weaker strains that braved the frontlines of higher antibiotic doses.
• The classic assumption has been that mutants that survive the highest concentration are the most resistant, but the team’s observations suggest otherwise.

“What we saw suggests that evolution is not always led by the most resistant mutants,” Baym said. “Sometimes it favors the first to get there. The strongest mutants are, in fact, often moving behind more vulnerable strains. Who gets there first may be predicated on proximity rather than mutation strength.”

Co-investigators included Eric Kelsic, Remy Chait, Rotem Gross, and Idan Yelin.

The work was supported by a grant from the National Institutes of Health and by the European Research Council.

Η μελέτη PURE (Lancet Glob Health, 2016; 4: e695–703)

Availability, affordability, and consumption of fruits and vegetables in 18 countries across income levels: findings from the Prospective Urban Rural Epidemiology (PURE) study

Μελέτη σε 18 χώρες ανά τον κόσμο με διαφορετικό οικονομικό επίπεδο, σχετικά με τη διαθεσιμότητα και την κατανάλωση φρούτων & λαχανικών.

Το πλήρες κείμενο της δημοσίευσης είναι διαθέσιμο (με ελεύθερη πρόσβαση) στην ηλεκτρονική διεύθυνση : http://www.thelancet.com/journals/langlo/article/PIIS2214-109X(16)30186-3/fulltext?elsca1=etoc

Summary

Jump to SectionIntroductionMethodsResultsDiscussionSupplementary MaterialReferences

Background

Several international guidelines recommend the consumption of two servings of fruits and three servings of vegetables per day, but their intake is thought to be low worldwide. We aimed to determine the extent to which such low intake is related to availability and affordability.

Methods

We assessed fruit and vegetable consumption using data from country-specific, validated semi-quantitative food frequency questionnaires in the Prospective Urban Rural Epidemiology (PURE) study, which enrolled participants from communities in 18 countries between Jan 1, 2003, and Dec 31, 2013. We documented household income data from participants in these communities; we also recorded the diversity and non-sale prices of fruits and vegetables from grocery stores and market places between Jan 1, 2009, and Dec 31, 2013. We determined the cost of fruits and vegetables relative to income per household member. Linear random effects models, adjusting for the clustering of households within communities, were used to assess mean fruit and vegetable intake by their relative cost.

Findings

Of 143 305 participants who reported plausible energy intake in the food frequency questionnaire, mean fruit and vegetable intake was 3·76 servings (95% CI 3·66–3·86) per day. Mean daily consumption was 2·14 servings (1·93–2·36) in low-income countries (LICs), 3·17 servings (2·99–3·35) in lower-middle-income countries (LMICs), 4·31 servings (4·09–4·53) in upper-middle-income countries (UMICs), and 5·42 servings (5·13–5·71) in high-income countries (HICs). In 130 402 participants who had household income data available, the cost of two servings of fruits and three servings of vegetables per day per individual accounted for 51·97% (95% CI 46·06–57·88) of household income in LICs, 18·10% (14·53–21·68) in LMICs, 15·87% (11·51–20·23) in UMICs, and 1·85% (−3·90 to 7·59) in HICs (ptrend=0·0001). In all regions, a higher percentage of income to meet the guidelines was required in rural areas than in urban areas (p<0·0001 for each pairwise comparison). Fruit and vegetable consumption among individuals decreased as the relative cost increased (ptrend=0·00040).

Interpretation

The consumption of fruit and vegetables is low worldwide, particularly in LICs, and this is associated with low affordability. Policies worldwide should enhance the availability and affordability of fruits and vegetables.

Funding

Population Health Research Institute, the Canadian Institutes of Health Research, Heart and Stroke Foundation of Ontario, AstraZeneca (Canada), Sanofi-Aventis (France and Canada), Boehringer Ingelheim (Germany and Canada), Servier, GlaxoSmithKline, Novartis, King Pharma, and national or local organisations in participating countries.

Introduction

Jump to SectionIntroductionMethodsResultsDiscussionSupplementary MaterialReferences

Most nutritional guidelines recommend the consumption of at least two servings of fruits and three servings of vegetables per day.1, 2 However, a large proportion of individuals do not meet these targets.3, 4, 5 An improved understanding of the factors that affect fruit and vegetable consumption is essential to improving the diet quality of populations.

Food cost has been shown to affect dietary intake in developed countries,6, 7 but similar data for low-income countries (LICs) and middle-income countries (MICs) are sparse. High food cost might particularly affect affordability among households spending a considerable proportion of their income on food.8, 9 Increases in the cost of food have been shown to result in food-based coping strategies such as reductions in the quantity, quality, and diversity of food selections, and consumption of increased quantities of cheap, energy-dense foods.10, 11, 12

Determining the affordability of essential foods such as fruits and vegetables in countries with different levels of economic development is important. In this study, we aimed to document the availability cost of fruits and vegetables in community grocery stores and market places, and the affordability of meeting dietary guidelines for fruit and vegetable consumption in 18 countries with different income levels. We also aimed to relate the affordability of fruits and vegetables to their consumption.

Research in context

Evidence before this study

We searched PubMed for articles published between Jan 1, 1960, and Jan 15, 2016, using the search term “fruit” OR “vegetable” OR “produce” OR “food” AND “cost” OR “afford*” OR “price” OR “purchasing” OR “availability” OR “diversity”. We used search terms in English but did not apply any language restrictions. We screened papers by title and abstract to identify full-text reports that were relevant to the study aims. We also screened citation lists from these full-text reports to identify other relevant articles. Papers were considered relevant if they report assessment of the relation between fruit and vegetable intake and availability or affordability. The papers cited here were selected to be representative of the existing evidence base and are not an exhaustive list of relevant research. Existing evidence was limited to the affordability of healthy food items in high-income countries. The absolute cost of food items was reported in several papers. However, information on the relative cost and proportion of individuals unable to afford the food items was not described.

Added value of this study

To our knowledge, this study is the first to describe the availability and affordability of fruits and vegetables across economic regions globally and to relate affordability to consumption. Our results show that the consumption of fruits and vegetables is low worldwide, particularly in low-income countries because of low affordability.

Implications of all the available evidence

Most dietary guidelines recommend the consumption of two servings of fruits and three servings of vegetables per day. However, purchasing this recommended amount would require a substantial proportion of household income, making fruits and vegetables unaffordable in many low-income and middle-income countries. Policies that enhance the affordability of fruits and vegetables are crucially needed to meet these recommendations.

Methods

Jump to SectionIntroductionMethodsResultsDiscussionSupplementary MaterialReferences

Study design and sample selection

Between Jan 1, 2003, and Dec 31, 2013, the Prospective Urban Rural Epidemiology (PURE) study enrolled 157 254 adults aged 35–70 years in 667 communities from 18 countries on five continents. Countries were selected from four income strata according to the World Bank classification in 2006 on the basis of gross national income per person. There were four LICs (Bangladesh, India, Pakistan, and Zimbabwe), four lower-middle-income countries (LMICs; China, Colombia, Iran, Occupied Palestinian Territory), seven upper-middle-income countries (UMICs; Argentina, Brazil, Chile, Malaysia, Poland, Turkey, South Africa), and three high-income countries (HICs; Canada, Sweden, United Arab Emirates). A detailed description of participant, community, and country selection has been published elsewhere (appendix pp 4–5).13, 14 In the PURE study, 147 938 participants completed country-specific, validated semi-quantitative food frequency questionnaires (appendix p 6).15, 16, 17,18, 19, 20, 21, 22 Of these individuals, we included those who had plausible energy intake (500–5000 kcal per day) in our analyses of fruit and vegetable consumption.

For analyses of food availability and affordability, we collected information on the cost of at least one fruit and one vegetable in each PURE community between Jan 1, 2009, and Dec 31, 2013. A 1 km observation walk was done by research staff in a centrally located area within each community. Within each area, non-sale prices (ie, retail prices before any discounts) were collected from the grocery store or market place located in closest proximity to the observation walk zone for the following fruits and vegetables: apples, oranges, bananas, pears, carrots, tomatoes, and cabbage. A checklist of 48 types of fruits and 59 types of vegetable was used to assess the variety of fruits and vegetables available. Additional grocery stores or market places in the 1 km area were visited if research staff were unable to collect the cost of the fruits and vegetables. The total number of types of fruit and vegetable available for sale in each community was calculated to assess the diversity (seeappendix p 7 for methods used to estimate fruit and vegetable availability and affordability). Additionally, we collected household income data from participants in these communities (appendix p 8). The methods used to calculate daily income, and fruit and vegetable costs and consumption are shown in appendix p 12. The study variables and their unit of analysis are summarised in appendix pp 13–14.

Statistical analysis

The affordability of two servings of fruits and three servings of vegetables per day was assessed using the least expensive fruit and vegetable available for sale within each community. Additionally, the affordability of purchasing five servings of the cheapest fruit or vegetable was assessed to estimate the most optimistic scenario of affordability that is reflective of substituting either type of produce to reach five daily servings. To define affordability, we used a threshold of less than 20% of household income per household member required to purchase two servings of fruits and three servings of vegetables per day for every household member. We used this demarcation point for affordability because we found that few households in HICs used more than 20% of their income in the purchase of the recommended number of servings. Furthermore, when other various thresholds were explored, we found the same pattern of unaffordability across economic regions (appendix p 23). We also calculated the proportional increase in food expenditure necessary to meet the recommended intake of fruits and vegetables among individuals who did not meet this target.

We used Spearman correlation coefficients to test the strength of the association between country gross national income and mean percentage of household income spent on food. At the community level, we did an analysis of variance, with tests for linear trend, to compare the mean number of different types of fruit and vegetables (ie, diversity) and the mean cost, adjusted by purchasing price parity, of one serving of fruit and vegetables in each economic region. At the individual level, we used linear random effects models with fixed intercepts and random slope, accounting for clustering of households within communities, to examine the mean cost of one serving of fruit and one serving of vegetables in each economic region, with tests for linear trend. Additionally, linear random effects models were used to assess the mean proportion of income per household member required to purchase two servings of fruits and three servings of vegetables in each economic region. We tested for interactions between the association of availability, affordability, and income level, by urban or rural location. We did not account for clustering of individuals within households, since the mean number of participant per household was 1·4 (SD 0·6), so the degree of clustering of individuals within households would be minimal. Finally, linear random effect models with tests for linear trend were used to examine the mean intake of fruit and vegetables by their relative cost (in quartiles), adjusting for energy intake and, in a separate model, further adjusting for age as a continuous variable, and sex and economic region as categorical variables. The association between intake and relative cost was further assessed in subgroup analyses by economic region, with testing for heterogeneity in the overall sample. We used SPSS software (Armonk, NY, USA), version 22.0, for all statistical analyses.

Role of the funding source

The funder of the study had no role in the study design, data collection, data analysis, data interpretation, or writing of the report. All authors had full access to all the data in the study and had final responsibility for the decision to submit for publication.

Results

Jump to SectionIntroductionMethodsResultsDiscussionSupplementary MaterialReferences

Of 147 938 PURE study participants who completed the food frequency questionnaires, 143 305 (97%) had plausible energy intake and were included in our analyses of fruit and vegetable intake (table 1). These participants and the participants who were included in community assessments generally had similar characteristics (see appendix pp 16–19 for a summary of total household size and composition, including household members not participating in the PURE study, by country and economic region). The median age of these 143 305 participants was 50·0 years (IQR 34·0–66·0), and men and women were equally represented. The mean body-mass index was 25·8 kg/m2 (SD 5·2), 29 852 (21%) of participants were current smokers, and more than half (55%) had low or moderate physical activity levels (<600 or 600–3000 metabolic equivalent of task minutes per week, respectively). Median energy intake was 1991 kcal per day (IQR 964–3020).

Table 1 

Participant characteristics

Data are n (%) or n/N (%), unless indicated otherwise. The sample comprised individuals who completed a food frequency questionnaire in the Prospective Urban Rural Epidemiology study and had an energy intake of 500–5000 kcal per day.

*Defined as ≥3000 metabolic equivalent of task minutes per week; participants with missing data were excluded from analysis.

†Accounting for clustering of households within communities.

Across participants in all countries studied, mean fruit and vegetable intake was 3·76 servings (95% CI 3·66–3·86) per day. Mean daily consumption of fruits and vegetables was 2·14 servings (1·93–2·36) in LICs, 3·17 servings (2·99–3·35) in LMICs, 4·31 servings (4·09–4·53) in UMICs, and 5·42 servings (5·13–5·71) in HICs. Per-person gross national income was positively associated with fruit and vegetable intake (ptrend=0·0020; rs=0·37).

Data for the availability and cost of at least one fruit and one vegetable were obtained from 518 PURE communities (134 in LICs, 187 in LMICs, 125 in UMICs, and 72 in HICs). The number of different types of vegetables and fruits available for sale was greatest in HICs, intermediate in UMICs, lower in LMICs, and lowest in LICs (ptrend=0·00021 for vegetables, ptrend=0·00064 for fruits; figure 1).

Figure 1

Mean number of types of vegetables and fruits available in urban and rural communities, by economic region

Error bars represent 95% CI.

View Large Image | View Hi-Res Image | Download PowerPoint Slide

We obtained household income data from 90 247 households in these communities, comprising 130 402 participants—29 421 in LICs, 52 090 in LMICs, 35 069 in UMICs, and 13 822 in HICs. A strong, inverse association exists between gross national income ranking and mean proportion of total household income spent on food (figure 2). Worldwide, the mean proportion of household income spent on food was 42·40% (95% CI 41·24–43·56). Households in HICs spend the smallest proportion (13·30%, 10·27–16·24) of their income purchasing food, compared with 42·15% (39·91–44·39) in UMICs, 52·30% (50·48–54·11) in LMICs, and 61·84% (59·69–64·00) in LICs.

Figure 2

Mean percentage of monthly household income spent on food, by gross national income ranking

View Large Image | View Hi-Res Image | Download PowerPoint Slide

At the community level, the absolute cost (adjusted by purchasing price parity) of one serving of vegetables was cheapest in LICs and most expensive in HICs (ptrend=0·0023; table 2). Conversely, the adjusted cost of one serving of fruit was highest in LICs (ptrend=0·0061; table 2). The cost of one serving of vegetables relative to income per household member was more than 19 times higher in LICs than in HICs (ptrend=0·00029), and the relative cost of one serving of fruit was 50 times higher in LICs than in HICs (ptrend=0·00011; table 2). The relative cost of fruit was more expensive than that of vegetables in each region (table 2). Mean daily income per household member was greatest in HICs and lowest in LICS, and greater in urban communities than rural communities across all income regions (table 2).

Table 2 

Absolute cost, adjusted by purchasing price parity, and proportion of household income spent on one serving of vegetables and fruits, and daily income per household member, by economic region

*Cost relative to income per household member.

Overall, 21·95% (95% CI 19–45–24·45) of income per household member was needed to purchase two servings of fruits and three servings of vegetables. Participants in LICs spend the largest proportion of their income to meet the recommendation (51·97%, 46·06–57·88), compared with 18·10% (14·53–21·68) in LMICs, 15·87% (11·51–20·23) in UMICs, and 1·85% (−3·90 to 7·59) in HICs (ptrend=0·0001;figure 3A). In all regions, a higher proportion of income to meet the recommended intake was required in rural areas than in urban areas (p<0·0001 for all pairwise comparisons), particularly in UMICs, LMICs, and LICs (pheterogeneity=0·0048).

Figure 3

(A) Mean proportion of income per household member required to purchase three servings of vegetables and two servings of fruits per day and (B) proportion of individuals who were unable to afford three servings of vegetables and two servings of fruits per day

Error bars represent 95% CI.

View Large Image | View Hi-Res Image | Download PowerPoint Slide

The proportion of individuals who could not afford the recommended daily intake was highest in LICs (57·42%, 95% CI 56·58–58·26), compared with 25·42% (24·95–25·89) in UMICs, 17·68% (17·35–18·01) in LMICs, and 0·25% (0·17–0·33) in HICs (ptrend=0·0082; figure 3B). In all regions, unaffordability was higher in rural areas than in urban areas (p=0·027 for all urban vs rural pairwise comparisons).

86 506 (60%) participants did not meet the recommended fruit and vegetable intake, and a shift in diet to meet this recommendation would increase food expenditure by 0·45% (95% CI −2·68 to 3·58) of household income in HICs, 7·71% (5·31–10·1) in UMICs, 10·3% (8·14–12·4) in LMICs, and 25·4% (22·0–28·7) in LICs. The increase would be significantly steeper in rural areas than in urban areas (pheterogeneity=0·00024; appendix p 25).

Both vegetable and fruit consumption decreased as the relative cost per serving increased, after adjusting for energy intake, age, sex, and economic region (ptrend=0·00071 for vegetables and ptrend=0·00033 for fruit for vegetables and for fruits; figure 4). Combined fruit and vegetable intake decreased as the relative cost of two servings of fruits and three servings of vegetables per day increased, both overall (ptrend=0·00040) and by economic region, except in HICs (figure 5).

Figure 4

Mean intake of (A) vegetables and (B) fruits per person adjusted for covariates, by relative cost

Error bars represent 95% CI. Q=quartile.

View Large Image | View Hi-Res Image | Download PowerPoint Slide

Figure 5

Mean vegetable and fruit intake per person by relative cost of three servings of vegetables and two servings of fruits (A) in the overall sample, adjusting for covariates, and (B) stratified by economic region, adjusting for energy intake, age, and sex

Error bars represent 95% CI. Q=quartile.

View Large Image | View Hi-Res Image | Download PowerPoint Slide

When we recalculated income per household member using a weighted approach (reflecting the lower energy needs of children), the association between the relative cost of one serving of vegetables and fruit with economic region persisted (appendix p 22). When examining the association between the affordability of current vegetable and fruit recommendations and economic region, the results were again similar (appendix p 22).

Discussion

Jump to SectionIntroductionMethodsResultsDiscussionSupplementary MaterialReferences

In this study of 18 countries with a range of income levels, we found that individuals in countries with low gross national income consume fewer fruits and vegetables and spend a greater proportion of their income purchasing food than those in high-income countries. Absolute fruit cost was highest in communities of LICs, whereas vegetable cost was lowest in these communities adjusted by purchasing price parity). However, the costs of both fruits and vegetables (relative to household income) were substantially higher for individuals in countries with low gross national income than in other economic regions. Furthermore, in LICs, households spend 29% and 11% of their income to purchase one serving of fruits and vegetables, respectively, and the dietary recommendation of two servings of fruits and three servings of vegetables per day was unaffordable for 57% of individuals. Unsurprisingly, increased costs of fruits and vegetables relative to household income were associated with reduced consumption.

Households in LICs and LMICs spend a substantial proportion (roughly half) of their income on food (compared with 13% in HICs), with households in some countries (eg, Occupied Palestinian Territory, Bangladesh, Pakistan, and Zimbabwe) spending about two-thirds of their income on food (figure 2). These findings are consistent with previous work showing that food spending ranges from 35% to 65% in MICs23 and from 55% to 77% in LICs.23, 24 However, our findings of the relative costs of fruits and vegetables could not be compared with previous work in LICs or MICs because few such countries systematically monitor the cost of food and disclose national statistics.25 Moreover, the national estimates of the cost of major food commodities available from the World Bank26 and the UN Food and Agriculture Organization27 do not include fruits and vegetables.

The consumption of a variety of fruits and vegetables is important to a high-quality diet.28, 29 In the PURE study, most participants consumed fewer than the recommended five daily servings of fruits and vegetables, and mean vegetable intake was lower than the recommended three daily servings in all economics regions except HICs (table 1). In 2015, global fruit and vegetable intake was estimated to be lower than the average observed in our study.30 Of note, previous estimates were mainly based on qualitative questionnaires, shorter dietary tools, or household surveys. These dietary tools are brief questionnaires in which a structured list of food items is absent and as few as one question might be used to estimate the consumption of a particular food type. This method does not include portion sizes to quantify level of intake and provides a less precise estimate of absolute intake than 24 h dietary recall or semi-quantitative food frequency questionnaires.31 The household surveys are useful for monitoring food commodity use, but they might not be appropriate for measuring absolute dietary intake or energy intake because they reflect both intake and food lost through waste at the retail, food service, and household level.32 Among studies of HICs using semi-quantitative food frequency questionnaires and with similar age and sex characteristics as the PURE study, our estimates of mean fruit and vegetable intake correspond closely with those in other similar populations (appendix p 11).33, 34

Our study has a few limitations. First, fruit and vegetable costs were not recorded in 80 communities (11 953 participants), most of which were in LMICs. Since fruit and vegetable costs might vary across communities, imputing costs was unlikely to reflect the heterogeneity in prices. Our sample included a small representation of participants in South Africa and Zimbabwe because of missing data for fruit and vegetable costs and household income. However, the participants of the PURE study and non-participants included in our analysis were similar in baseline characteristics, so potential biases resulting from exclusion of participants were likely to be minimal. Second, a true probability sampling approach was not used to select our study population. Such a method was not feasible because of the many practical constraints of studying food cost and availability in a wide range of countries and settings. The fact that sampling was not random should be considered when interpreting the generalisability of our findings but should not compromise the internal validity. Third, the costs of the different fruits and vegetables were collected at the community level and assumed to reflect the average cost that households would pay. The costs were collected from grocery stores located centrally in each community to ensure that the costs were representative of most households. Fourth, we did not account for seasonal differences in prices, since we did not collect the cost of fruits and vegetables in each community at different times of the year. However, these data were collected over several seasons for most countries (appendix p 15). Because many of the countries have fairly uniform climate (particularly in LICs and MICs), the results are likely to provide a reasonable approximation of the average seasonal price for fruit and vegetable items in these communities.

Fifth, costs were collected for fruits and vegetables that were thought to be the most widely available in most countries, but not necessarily the cheapest or most regularly consumed items within all countries. The fruits and vegetables chosen were widely available across economic regions, with the exception of pears and cabbage in LICs (appendix p 20). Furthermore, the least expensive fruit and vegetable items in each economic region were available for sale in most communities (appendix p 21). The interpretation of the affordability of fruits and vegetables might be limited to these commonly available produce, and cheaper alternatives might have been accessible. Nevertheless, fruit and vegetable intake was assessed using country-specific food frequency questionnaires that reflected the individual food items most commonly consumed in each country, and we still found a strong graded association with fruit and vegetable cost. Additionally, the cost of fruits and vegetables were collected as non-sale prices, since sale prices might change on a daily or weekly basis, thus increasing the variability of estimates, whereas the non-sale prices would be expected to provide a more consistent estimate of costs within and across communities. Finally, the data presented are cross-sectional, and inferences cannot be made about the causal relation between affordability and consumption of fruits and vegetables.

This study provides an international comparison of fruit and vegetable costs and affordability using a standardised and validated instrument. Another important strength of this study is the large sample size and heterogeneity of the study population. Additionally, a large proportion of study participants are from MICs and LICs, for which limited information on food affordability is available.

Hunger and under-nutrition remain highly prevalent in many LICs and MICs,35 and nutrition strategies in these countries often prioritise meeting the minimum energy intake over diet quality. The unaffordability of fruits and vegetables might be a large barrier to achieving these nutritional targets. Worldwide, 1·7 million annual deaths are estimated to be associated with low fruit and vegetable intake,36 and many populations are unable to meet the dietary recommendations. Our results show that increased cost of fruits and vegetables relative to household income was associated with reduced consumption, highlighting the need for policies that expand affordability and availability of these foods, which might improve the diet quality of many populations, especially in LICs and LMICs.